اسم خاص
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- (فارسی/عربی)
آوایش
[ویرایش]- /اسم/خاص/
اسم مرکب
[ویرایش]
اسمخاص
- (ادبی): در دستور زبان، اسمی که بر جاندار. شیء، یا مکان مخصوص و معینی دلالت میکند، مانند حسین، هوشنگ، قرآن، شیراز.
- اسمی است که تنها به یک فرد یا شی اشاره دارد و همه را شامل نمیشود (مانند «مرد»، «پسر»، «ایران»، «درخت»، «باغ»)
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن