اسم ذات
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- (فارسی/عربی)
آوایش
[ویرایش]- /اسم/ذات/
اسم مرکب
[ویرایش]
اسمذات
- (ادبی): در دستور زبان، اسمی که در خارج از ذهن وجود دارد و میتوان آن را دید و لمس کرد، مانند درخت، کتاب، مقابل اسم معنی.
- اسمهایی که به صورت مستقل در خارج از ذهن وجود دارند و محسوس و قابل دیدن هستند را اسم ذات میگویند (مانند «گل»، «مرد»)
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن