اسهاب

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِسهاب/

اسم مصدر

اسهاب (قدیم)‎

1. سخن را طولانی کردن، به درازا و با طول و تفصیل سخن گفتن یا نوشتن.
2. پُرگویی، اطناب، سخن دراز گردانیدن.
3. بسیار بخشش کردن.
4. شیر مکیدن بزغاله از مادر.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین