اشغالگر

فارسی

ریشه لغت

• (فارسی/عربی)

آوایش

• /اِشغال/گر/

صفت

اشغالگر

1. تصرف کننده سرزمین دیگران بزور و به ناحق.

صفت فاعلی

1. شخص یا نیرویی که جایی را به زور و برخلاف حق تصرف کند.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین