اشنه
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- ایرانی
آوایش
[ویرایش]- /اِشنه/
اسم مصدر
[ویرایش]
اِشنه
- (قدیم): شنا.
- جادویی کردن جادو بچه آسان باشد/ نبُوَد بط بچه را اشنهِ دریا دشوار. «محمد انوری»
اسم
[ویرایش]اُشنه
- (قدیم): دواله.
- اُشنه نیکو ببیزند و دقیق اُشنه به ماوردْ نیکو بمالند. «ابوالقاسم کاشانی»
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن