اشکم

فارسی

ریشه لغت

• ایرانی

آوایش

• /اِشکَم/

اسم

اشکم (قدیم)‎

1. شکم، بطن.

   روح را سیر کن از مائده حکمت/ به یکی نان سیر شود اشکم «پروین اعتصامی»

2. در گویش تونی و گویش لری: شكم.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین