اطناب

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِطناب/

اسم مصدر

اِطناب

1. به درازا کشاندن سخن، پرگویی، زیاده‌گویی. بسیار گفتن.
2. تطویل کلام و مبالغه در آن به حدی که از اقتضای تفهیم مقصود تجاوز کند. مقابل ایجاز.

اسم

اَطناب (قدیم)‎

1. طناب‌ها، ریسمان‌ها، بندها. جمعِ طنب، طناب.

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین