اعانت
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: اَعانت
آوایش
[ویرایش]- /اِعانت/
اسم مصدر
[ویرایش]
اعانت (قدیم)
- نک اعانه، اعانة.
- از اعانت و امداد به او قصور نمودند. «علامه شوشتری»
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین