اعتراف

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِعتِراف/

اسم مصدر

اعتراف

1. اشتباه، خطا. یا گناه خود را بر زبان آوردن و آن را به گردن گرفتن، به سخن یا امری به گونه‌ای شفاهی یا کتبی اقرار کردن. اقرار.

واژه‌های مشتق شده

• اعتراف نامه، اعتراف کردن، اعتراف داشتن، اعتراف گرفتن، اعتراف گیرنده

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین