اعجمی

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: اعجمه

آوایش

• /اَعجَمی/

صفت

اعجمی (قدیم)‎

1. غیر عرب، بویژه ایرانی، کسی که نتواند به شیوایی سخن بگوید. اعجام.
2. ویژگی آنکه زبان مخاطبِ خود را نمی‌فهمد و در یرابر کسانیکه به زبانی دیگر حرف میزنند، نمی‌تواند حرف بزند و به مجاز لال یا بیخبر.

واژه‌های مشتق شده

• اعجمی ساختن

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین