اعزل

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اَعزَل/

صفت

اعزل (قدیم)‎

1. دارای دُم کج.

   اسب اعزل هم بد بُوَد، یعنی کژدم. «عنصرالمعالی»

2. ابر بی باران.
3. مرد بی سلاح.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین