افترا

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِفتِراء/

اسم مصدر

افترا

1. به دروغ کارهای ناروا به کسی نسبت دادن، تهمت زدن. بهتان.

   فهمیدم هر چه به او نسبت می‌دادند، افترا و بهتانِ محض بوده. «صادق هدایت»

واژه‌های مشتق شده

• افترا زدن، افترا بستن، افترا کردن

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین