پرش به محتوا

افتراس

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]
  • عربی

آوایش

[ویرایش]
  • /اِفتِراس/

اسم مصدر

[ویرایش]

افتراس (قدیم)

  1. شکار کردن و دریدن. با نشانه چیزی را دریافتن.
    افاعی، خادمِ عناصرند بالذات ... غرض ایشان از افتراس نفع خویش است. «خواجه‌نصیر طوسی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین