افتراع
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- عربی
آوایش
[ویرایش]- /اِفتِراغ/
اسم مصدر
[ویرایش]
افتراع (قدیم)
- دوشیزهگی ربودن، دوشیزهگی برداشتن. و به مجاز، نوآوری کردن.
- هر عالِم محقق و منصفِ مدقق که عُدت اختراع مبانیِ فکر و قوّت افتراع معانیِ بکر دارد... داند. «خاقانی شروانی»
واژههای مشتق شده
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین