افسانه گو

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /افسانه/سرا/

صفت

افسانه‌سرا

1. داستان سرا.
2. کنایه از: یاوه گو، بیهوده گو. افسانه پرداز، افسانه خواندن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین