افطار
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: افدار
آوایش
[ویرایش]- /اِفطار/
اسم
[ویرایش]
افطار
- (مجاز): هنگام روزه گشایی که غروبِ کاملِ آفتاب یا از میان رفتن شفق در مغرب پس از غروب است.
- (فقه): خوردن و نوشیدن به قصد روزه گشایی. روزه شکستن.
واژههای مشتق شده
[ویرایش]
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین