افلاک
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /اَفلاک/
اسم
[ویرایش]
افلاک
- آسمانها، چرخها. سپهرها، فلکها ← جمعِ فلک.
- (ورزش): در کُشتی، فنی که در آن، کُشتیگیر دو پای حریف را از عقب بالا کشیده و او را سر و ته میکند.
واژههای مشتق شده
[ویرایش]
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین