افواه

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اَفواه/

اسم

افواه (قدیم)‎

1. دهان‌ها ← جمعِ فوه.
2. اصناف.
3. ادویه خوشبو که در اغذیه ریزند.

واژه‌های مشتق شده

• افواها، افواهی، به افواه گفتن، در افواه بودن، در افواه افتادن

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین