اقبال

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: آقبال

آوایش

• /اِقبال/

اسم

اقبال

1. در باور عامه، آنچه باعث خوشبختی میشود، بخت.
2. خوشبختی، سعادت، نیکبختی، بهروزی.
3. (قدیم)‎: روی آوردن، روی آوردن بخت. پیش آمدن.
4. (قدیم)‎: توجیح کردن.
5. (احکام‌نجوم)‎: ربودنِ کواکب در وتدها که آن را دلیل نیکبختی می‌دانستند. مقابل ادبار.
6. طال، بخت، طالع، بهروزی و نیک‌بختی.

واژه‌های مشتق شده

• اقبال زمانه، اقبال بلند، اقبال کردن

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین