اقرار

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِقرار/

اسم مصدر

اقرار

1. پذیرفتن امری و آن را بر زبان آوردن یا نوشتن. بروز دادن، مُقُرّ آمدن. آشکار گفتن،
2. (حقوق)‎: اعتراف کردن به حقی به نفع غیر و به زبان خود.

واژه‌های مشتق شده

• اقرارنامه، اقرار دادن، اقرار کردن، اقرار گرفتن، اقرار داشتن، اقرار آوردن، اقرار نیوش

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین