اقران
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: آقران
آوایش
[ویرایش]- /اَقران/
اسم
[ویرایش]
اقران
- افراد همسن، همکار، همدرس، همسالان، همسران، نزدیکان. همپایهها. همانندها. جمعِ قرن.
- بتدریج چنان قبولِ عامه حاصل کرده بود، که محسودِ اقران و امثال خود شده بود. «مجتبی مینوی»
| ترجمه | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین