اکدی

فارسی

ریشه لغت

• (فارسی/عربی)

آوایش

• /اَکِدی/

صفت نسبی

اکدی

1. منسوب به اکد. مربوط به اکد، اهل اکد. سرزمینی قدیم در بین‌النهرین.
2. زبانی از شاخه زبان‌های سامی، از خانواده زبان‌های حامی-سامی، که در بین‌النهرین رایج بود.

   در زبان بهاری به معنی کاشته، اصطلاح زراعتی که به نظر می‌رسد کلمه کدی در زبان فارسی که مبیین جماعت روستایی بود در کشور اکد.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن