بهایی

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(بَ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  1. منسوب به بهاء.
  2. پیرو آیین بهاء، پیروان میرزا حسینعلی نوری، معروف به بهاءالله که بعد از باب کار وی را دنبال کرد و کتب و رسالات بسیاری نوشت که مهمترین آنها کتاب ارض اقدس

استعاره[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

(~.)

(ص نسب.)

  1. گرانبها، پرقیمت، فروشی، قابل سودا، نوعی پارچة بغدادی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین