بی انصاف

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(اِ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

صفت مرکب[ویرایش]

  1. آن که از راه عدالت منحرف گردد.
  2. ظالم، ستمکار، بیدادگر.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین