تئوفور

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [تئوفور]

اسم[ویرایش]

تئوفور

  1. این اصطلاح نام لیست یا فهرستی است در تمدن‌های میان‌رودان اسامی خدایان در او درج شده‌بود.
  2. در گویش بهاری موقعی ادا می‌گردد به کسی بگی تف‌کن. در گذشته اگر کودکی زمین می‌خورد و می‌خواست گریه کند مادرش می‌گفت:
  3. تئوفور یِرهَ بَیگ ائولدین.
  4. تف‌کن زمین بزرگ شدی.

منابع[ویرایش]


برگردان‌ها[ویرایش]