تخطیط

(تَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. راه راه بافتن.
2. خط دار کردن چیزی را؛

جمع

1. تخطیطات.

منابع

• فرهنگ لغت معین