تیغ

فارسی

ریشه لغت

• پهلوی

آوایش

• /تِیغ/

اسم

تیغ

1. شمشیر، هر چیز بُرُنده.

   یکی تیغ زد زود بر گردنش/ به دو نیمه شد خسروانی تنش «فردوسی»

2. بلندی کوه، تیغه کوه. خار، خارچه.

مثل

1. تیغ کسی بریدن کنایه از: کارآیی داشتن، قدرت داشتن.

---

منابع

• فرهنگ لغت معین/ شاهنامه