حصارده
حِصاردِه :(hesardeh) در تابستانهای گناباد قدیم بزرگترین دغدغهی مردم جمعآوری گندم و فراهم آوردن آذوقه برای مصرف خانواده در فصول دیگر سال بود. عدهای که در محدوده شهر زمین به اندازه کافی داشتند کشت «اَوه» (آبی) و عدهای که میخواستند از زمینهای دیم استفاده کنند باید برای کشت «دِیمَه» به «سینِی حَصاردِه» (سینهی حصارده) که منطقهای مناسب و البته رایگان برای کشت دیم بود میرفتند. حصارده منطقهای در حد فاصل بین گناباد و بجستان بود. هر سال بر سر «گِرِف شِدَه» (تصاحب) زمین ها بین دهقانان کشمکش و نزاع بود چه آنها که از براکو و روستاهای جنوب و غرب میآمدند و چه دهقانان خود گناباد. کافی بود با یک جفت «گُووِ بَن» (گاو آهن) یک «کَش» (شیار) در زمین ایجاد کنند تا آن را تصاحب کرده باشند. به هر صورت کشت دیم در اواخر زمستان به پایان میرسید. ِ