خارکن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /خار/کَن/

اسم

خارکن

1. آهنگی در موسیقی قدیم.

صفت فاعلی

1. آنکه کارش کندن خار برای فروش است. کسی که خار را از زمین می‌کند.

مترادف‌ها

• خارزن، خارکش، خارگبری، خار لنگری

منابع

• فرهنگ لغت معین