خوانچه

فارسی

طَبَق یا خوانچه

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /خانچه/

اسم مرکب

خوانچه (قدیم)‎

1. طَبَق چوبی یا فلزی که در آن شیرینی، میوه یا جهاز عروس گذارند و بر روی سر حمل کنند. خنچه.
2. خوان (خان) کوچک، سفره کوچک.

منابع

• فرهنگ بزرگ‌ سخن/ فرهنگ لغت معین