دمیدن

نام زبان

ریشه شناسی

• فارسی

آوایش

• [دَمی/دَن]

مصدر لازم

دمیدن

1. فوت کردن در چیزی.
2. وزیدن.
3. روییدن، سر از خاک درآوردن.
4. طلوع کردن.
5. خروشیدن.
6. خشمگین شدن.

فعل

1. کنش نفس کشیدن و فوت کردن بر کسی یا چیزی.

   کس را وفا نیامد از بیوفا جهان / بر خاک تیره بر طمع نار چون دمی . «ناصرخسرو»

مترادف‌ها

نفس کشیدن ، فوت کردن

––––

برگردان‌ها

ترجمه
انگلیسی: to blow ایتالیایی: فعل soffiare انگلیسی: insufflate inbreathe bop blow blaw inspire insoul blower

منابع

• فرهنگ لغت معین