پرش به محتوا

دودو

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه‌ لغت

کوتی

آوایش

/دوو/دوو/

اسم

دودو (نام‌باستانی)‎

از حکام محلی دولت‌شهرهای اکد یا سومر تحت الوای حاکمیت کوتیان در بین‌النهرین ۲۱۷۲ تا ۲۱۳۷ پیش از میلاد.
دیگر حکام تحت حمایت کوتیان: شول‌دورول، اوربائو، گوده‌آ و ناماخانی.

کهن‌واژه

دوو در گویش بهاری یعنی بلندشو، ولی وقتی اشاره به سریع انجام شدن فعل باشد مضاعف تکرار می‌گردد، دوودوو← بلندشو بلندشو.

واژه‌های مشتق شده

دودوم، هادووها

ترجمه
انگلیسی: dudu

منابع

تاریخ ماد

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=دودو&oldid=896653»