دوچه

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • بهاری

آوایش[ویرایش]

  • [دِوو/چه]

Nuvola apps bookcase2.png صفت[ویرایش]

دوچه

  1. (قدیم): ایستاده، حکم کننده، آنکه مدام در حال ایستاده فرمان می‌دهد.
    دوچه، ائلچه به زبان فارسی به‌صورت دوچی و ایلچی قابل توصیف است.