ذوق

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(ذُ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

مصدر متعدی[ویرایش]

  1. چشیدن.

(اِم

صفت[ویرایش]

  1. چشایی.
  2. در فارسی نشاط، بشاشت، خوشی.
  3. علاقه و استعداد برای یادگی

ریشه[ویرایش]

  1. لذت.
  2. اولین مرحله از مراحل شهود. ؛~ کسی را کور کردن او را دلسرد و بی علاقه کردن. ؛تو ~ زدن الف - ناخوشایند بودن. ب - تولید نفرت کردن. ج - حال کسی را گرفتن. ؛~ و شوق علاقه و اشتیاق فراوان.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

عربی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

تلفظ[ویرایش]

سمپا: "zuG

برگردان‌ها[ویرایش]

ایتالیایی

اسم[ویرایش]

gusto

انگلیسی
zeal