رکاب

فارسی

ریشه‌شناسی

• فارسی

آوایش

• /رِکاب/

اسم

رکاب

1. حلقه‌ای فلزی در دو طرف زین که سوار هنگام سوار شدن پا را در آن قرار می‌دهد. جمع: رُکَب.

   مرا رفت باید بدین چاره زود/ رکاب و عنان را بباید بسود «فردوسی»

2. پله مانندی از فلز برای دوچرخه یا در بخش ورودی و خروجی اتوبوس.

مثال

1. پا در رکاب بودن: حاضر بودن، آماده بودن.
2. رکاب گران کردن: تند راندن.

---

منابع

• فرهنگ لغت معین/ شاهنامه