رکابی

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

(رِ)

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

اسم[ویرایش]

  1. اسب یدک، کتل.
  2. شمشیری که پهلوی اسب بندند؛ زیر رکابی.
  3. پیاله، نعلبکی.
  4. طبقچه.
  5. سپاهی پیاده.
  6. سفره دار.
  7. ویژگی لباسی (اعم از پیراهن، زیرپیراهن، شلوار و مانند آن)
  1. که با نوارهایی جلو و عقب آن‌ها را به هم وصل کنند.
  2. یکی از استخوان‌های زیر گوش است که در گوش میانی بین زایدة عدسی استخوان سندانی و پنجرة بیضی قرار دارد و دارای سه قسمت سر و قاعده و شاخه‌های قدامی و خلفی می‌باشد؛ رکاب الاذن، عظم رکابی.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
stirrup