زند

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پارسی میانه (پهلوی)
جستجو در ویکی‌پدیا ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ زند (اوستا) دارد

آوایش[ویرایش]

  • [زَند]

اسم[ویرایش]

زند

  1. تفسیر، شرح، شرح اوستا. تفسیراتی منظم به متون اوستا.
  2. آهنی که بر سنگ زنند و از آن آتش بجهد، چخماخ.
  3. چوب آتش زنه که آن ر ا بر چوب دیگر سایند تا آتش بوجود بیاید. چوب بالایین را «زند» و چوب زیرین را «پازند» نامند.

صفت[ویرایش]

  1. بزرگ، عظیم، نیرومند

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

ریشه‌شناسی۲[ویرایش]

  • عربی

اسم[ویرایش]

  1. ساعد، بند دست

ریشه شناسی ۳[ویرایش]

  • آذری

آوایش[ویرایش]

  • [زِن/دَ]

صفت[ویرایش]

زِندَ

  1. مترادف زنده در زبان فارسی به گویش بهاری.
    زِندَ دِ؟ جانِه وار؟.
    زنده هست؟ جان دارد؟.

مترادف‌ها[ویرایش]


برگردان‌ها[ویرایش]