صالحه

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: سالحه

آوایش

• /صالِحه/

صفت

صالحه

1. مؤنث صالح، زن صالح. زن نیکوکار.
2. دارای صلاحیت در رسیدگی به کاری، صلاحیتدار.
3. عمل نیک، حسنه.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین