صیفی

فارسی

ریشه لغت

• (فارسی/عربی)

آوایش

• /صَیفی/

صفت نسبی

صیفی‌ (کشاورزی)‎

1. ویژگی هر یک از فراورده‌های کشاورزی‌ای که در فصل تابستان می‌آیند، تابستانی مقابل شتوی.
2. زراعتی که در بهار و اوایل تابستان کارهای مقدماتی آن انجام شود و حاصلش در تابستان و اوایل پاییز به دست آید مانند: خربزه، هندوانه.

واژه‌های مشتق شده

• صیفی‌جات، صیفی کار، صیفی کاری

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین