ضمان

(ضَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. پذیرفتن، بر عهده گرفتن وام دیگری را.

(اِم

صفت

1. ضمانت.
2. ملتزم شدن به این که هرگاه کسی به عهد خود وفا نکرد از عهدة خسارت برآید.

منابع

• فرهنگ لغت معین