طریقت

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: طرقت

آوایش

• /طَریقَت/

اسم مصدر

طریقت

1. (تصوف)‎: سلوک در راه نیل به حقیقت با تهذیب نفْس. سیرت اهل سلوک.

   یا بخت من طریق مروّت فرو گذاشت/ یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد. «حافظ»

2. (قدیم)‎: مذهب، مسلک، روش، سیرت.
3. (قدیم)‎: روش، طریقه.

---

ترجمه
انگلیسی: tao sufism path sufi taoism

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین