طنبور
فارسی
[ویرایش]
ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /طَنبور/
اسم
[ویرایش]
طنبور (موسیقیایرانی)
- ساز زهی بطول تقریبی هشتاد سانتیمتر با کاسه گلابی شکل کوچک که از یک سطح نازک چوبی پوشیده شده، دارای چهار سیم است، و با تمام انگشتهای یک دست نواخته میشود. تنبور.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین