عبدالله
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- گیرششده از بهاری: ابدالله
آوایش
[ویرایش]/عَبْدُالله/
اسم مرکب
[ویرایش]
عبدالله
- نامی است از نامهای مردان.
- بنده خدا. جمع عبادالله.
- عبدالله ممکن است در زبان معیار باستان به صورت اَ - بَد - اُللا قابل تجزیه باشد که اَبَد اشاره به بد بودن فرد است.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ لغت معین