عقل

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: عغل

آوایش

• /عَقل/

اسم

عقل

1. مجموع قوای عالی ذهن که در مغز شکل میگیرد یا جریان پیدا میکند، در اندیشه و ادراک نمایان می‌شود، و رفتار معنوی و مادی انسان را هدایت می‌کند. خِرَد.
2. دریافتن، فهمیدن. نیروی ادراک.
3. بستن، بند کردن، بستن بازو و پای شتر.

استعاره

1. عقل کل ← بسیار دانا و خردمند.
2. عقل سلیم ← اندیشه و دریافت انسان سالم و طبیعی.
3. عقل کسی پاره سنگ برداشتن کنایه از: کم عقل و سبک مغز بودن.
4. عقل مردم به چشمشان است کنایه از: ظاهربینی مردم.

واژه‌های مشتق شده

• عقل جن، عقل اول، عقل سلیم، عقل فعال، عقل فلسفی، عقل اکتسابی،

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین