پرش به محتوا

غوره

از ویکی‌واژه

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • فارسی

آوایش[ویرایش]

  • /غورِه/

اسم[ویرایش]

غوره

  1. (گیاهی): حبه‌های نارس و ترشمزه انگور.
    غوره در زبان بهاری، به معنی خشک هست مانند غوره‌چای که به معنی رودخشک است.

استعاره[ویرایش]

  1. غوره نشده مویز شده کنایه از: شاگردی که دوره ندیده ادای استادی دربیاره.
  2. آب غوره گرفتن کنایه از: گریه کردن (در مقام سرزنش گویند).

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ شمس