فتال

(فَ تّ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

صفت

1. بسیار تاب - دهنده.
2. کسی که نخ و ریسمان و مانند آن‌ها را تاب داده و فتیله کند.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(فَ یا فِ)

(اِم

صفت

1. از هم گسستن، بریدن.
2. شکستن.
3. در ترکیب با برخی واژه‌ها معنای از هم پاشنده، پراکنده کننده می‌دهد.

منابع

• فرهنگ لغت معین