فظ

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: فز

آوایش

• /فَظّ/

صفت

فظ (قدیم)‎

1. بداخلاق، درشت خو و بدزبان، خشن.

   فظ و غلیظ نباید بود و طریق رفق و حلم پیش باید گرفت. «سید قطب»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین