قضاء

(قَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر لازم

1. به جا آوردن، گزاردن.
2. داوری کردن.

اسم

1. حکم، فرمان.
2. سرنوشت، تقدیر.

منابع

• فرهنگ لغت معین