قنوت

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: قنْوت

آوایش

• /قِنوت/

اسم

قنوت

1. (فقه)‎: دعایی که پس از رکعت دوم نماز در حالی که دست‌ها مقابل صورت و رو به آسمان قرار گرفته است.

اسم مصدر

1. (قدیم)‎: دعا کردن.

صفت

1. تواضع، فرمان برداری.

• روسی

اسم

1. (منسوخ)‎: شلاقی از زه تابیده بر سر ترکه چوب، بویژه شلاق درشکه‌چی‌ها.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین