قوال

(قَ وّ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

صفت

1. بسیارگو، خوش - صحبت.
2. آواز خوان، کسی که در محافل اشعار را به آواز خوش بخواند.

منابع

• فرهنگ لغت معین